درمجالی که برایم باقیست،باز همراه شمامدرسه ای می سازم ...
دست ات را به من بده
دست های تو با من آشناست
ای دیر یافته با تو سخن می گویم
به سان ابر که با توفان
به سان علف که با صحرا
به سان باران که با دریا
به سان پرنده که با بهار
به سان درخت که با جنگل سخن می گوید
زیرا که من
ریشه های تورا دریافته ام
زیرا که صدای من
با صدای تو آشناست.
"احمدشاملو"
به غـیر عشـق هـر صـورت کـه آن سر بر زند از دل ز صحن دل همین ساعت برون رانم به جان تو
دگــر بـاره بـشــوریــدم بــدان سـانـم بـجــان تـــو که هـر بنـدی که بـر بنـدی بـدرانم به جان تو
مـن آن دیـوانه بنـدم کـه دیـوان را هـمــی بنـــدم زبـان مـرغ مـی دانــم٬ سـلیمـانم٬ به جان تو
نـخـواهـم عـمــر فـانـی را٬ تـویـی عمر عـزیز مـن نخواهم جان پر غم را٬ تویی جانم به جان تو
چـو تو پنهان شوی از من همه تـاریـکی و کـفـرم چـو تو پیـدا شوی بر من مسلمانـم به جان تو
گـر آبــی خـوردم از کـوزه خـیـال تــو در آن دیــدم و گـر یک دم زدم بی تو٬ پشیـمانم به جان تو
اگــر بـی تـو بـر افــلاکـم چـو ابــر تیــره غـمنــاکـم و گـر بـی تـو بـه گـلزارم به زنـدانم به جان تو
سخن با عشق می گویم که او شیر و من آهـویم چه آهـویم که شـیـران را نگـهبانـم بـه جان تو
تـو عـیـد جـان قــربـانـی و پیـشت عاشقان قـربان بکُـش در مطبـخ خویشم که قربانم به جان تو
زیرا آن وقت، اشك هایت به تو مجال نمیدهند تا زیبایی های ستاره را ببینی.
خدایا وحشت تنهایی ام کشت
کسی با قصه من آشنا نیست
در این عالم ندارم همزبانی
به صد اندوه می نالم، روا نیست
شبم طی شد کسی بر در نکوبید
به بالینم چراغی کس نیفروخت
نیامد ماهتابم بر لب بام
دلم از این همه بیگانگی سوخت
به روی من نمی خندد امیدم
شراب زندگی در ساغرم نیست
نه شعرم می دهد تسکین به حالم
که غیر از اشک غم در دفترم نیست
بیا ای مرگ, جانم بر لب آمد
بیا در کلبه ام شوری برانگیز
بیا شمعی ببالینم بیاویز
بیا شعری به تابوتم بیاویز!
دلم در سینه کوبد سر به دیوار
که : (این مرگ است و بر در می زند مشت!)
بیا ای همزبان جاودانی
که امشب وحشت تنهایی ام کشت.
می شود به سوی تو بازگشت؟!
با روحی پژمرده و دلی مرده؟
با روحی مهموم...
با جانی خسته و پاهایی تاول زده
می شود دوباره داغی آتش را بر جان زنی؟!
می شود دوباره سوخت
و بی قرار شد و ناآرام؟!
می شود دوباره بزم تنهایی به پا شود؟
می شود باز هم من بمانم
و توشه ای خالی از نیاز بوی زمین؟
و پر از فقر...
و پر از بی تابی من
و ناز تو؟
می شود عین و شین و قاف
الفبای دوباره ی زنده گی شوند؟
.
.
می شود تاریکی شب ها را
با ناز نگاهت روشنایی از جنس نیاز دهی؟
می شود بی پناهی روح خسته را
مأمنی دوباره شوی
و مجال دهی برای نفس زدن واژه واژه های گمشده ی دل در هوای آغوش خود؟
می شود دوباره به سوی تو بازگشت؟!
.
.
.
می شود...
و من باز می گردم. . .
الهی به امید تو.
